“Ang Mabuting Samaritano ng Rebolusyon”
Word on the Street is Kontra-Kwento’s letter to the editor. Send yours to kontrakwento@gmail.com
Narito ang eksena: isang lalaki, naka-gray shirt, may tattoo, nakatayo sa gilid ng kalsada. Biglang may dumating na grupo ng mga aktibista. Hindi sila nagtanong nang mahinahon. Hindi sila naghintay ng ebidensya. Kuyog. Kuha ng close-up. Hila ng damit. “Before and after.” Pagkatapos, post, caption, ACAB x3. Mission accomplished.
Ito ang modernong “people’s justice” ng tibak: hindi na kailangan ng court, hindi na kailangan ng verification. Sapat na ang “mukhang intel,” “naglilitrato,” at “hindi namin kilala kaya dapat ipahiya.”
Ang public humiliation at kuyog ay hindi “exposure.” Ito ay street theater. Simple ang script: hanapin ang target, kuyugin, piliting umamin, kunan ng litrato habang hinihila ang damit para may “visual evidence,” i-post nang may mahabang caption tungkol sa “dignidad” at “sambayanan,” tapusin ng ACAB.
Ang irony ay napakalinaw: sila ang nagsasabing “protektahan ang dignidad ng mamamayan,” pero ang unang ginagawa nila kapag may “suspect” ay alisin ang dignidad nito sa harap ng kamera. Sila ang nagsasabing “laban sa pananakot,” pero ang kuyog mismo ang pananakot. Sila ang nagsasabing “laban sa surveillance,” pero ang buong aksyon ay surveillance, doxxing, at public shaming.
Sa mundo ng radical left at ng kanilang NDMO, ang “kaaway” ay hindi kailangang mapatunayan. Sapat na ang class position, hitsura, o simpleng presensya sa protesta. Kapag na-label nang “intel” o “ahente,” automatic na nawawala ang karapatan niyang ituring bilang tao. Maaari na siyang kuyugin, ipahiya, at gawing prop sa kanilang moral superiority.
Ang ACAB ay hindi analysis. Ito ay shortcut. Kapag lahat ng naka-uniporme, o kahit hindi naka-uniporme pero “mukhang” galing sa estado, ay kaaway, wala nang kailangang pag-isipan. Wala nang nuance. Wala nang due process. Mayroon na lamang “sambayanan” laban sa “protektor ng korap.”
At ang pinakamaganda: kapag sila ang nanggugulo, ito ay “mapayapang pagprotesta.” Kapag may nagtanggol o tumakas, ito ay “pananakot ng estado.”
Pero tingnan ninyo ang mas malalim na double standard.
Galit na galit sila sa “red-tagging.” Sinasabi nilang nagdudulot ito ng anxiety sa mga organisasyon, naglalagay ng buhay sa panganib, at lumalabag sa karapatang pantao. Fair enough.
Pero pagdating sa “spy-tagging” ng NPA sa Negros? Tahimik. O mas masahol pa: tinatanggi, pinagtatanggol, o tinatawag na “revolutionary justice.”
Sa Negros, ang NPA ay may mahabang kasaysayan ng pagtatatak sa mga sibilyan bilang “spy,” “informant,” o “intel asset,” pagkatapos ay diretsong pinapatay. Walang tunay na due process, walang court, at kung minsan ay may “kangaroo court” lamang na sila-sila ang hukom, prosecutor, at berdugo.
Magsasaka, tricycle driver, barangay official, matandang lola, dating rebelde: lahat ay maaaring maging target kapag naging “tamang hinala” ng rebolusyon.
May mga dokumentadong kaso sa mga nakaraang taon, kabilang ang mga insidenteng inangkin mismo ng mga yunit ng NPA. Parehong walang tamang due process. Ang tibak ay nangkukuyog at nagpapahiya sa lansangan; ang NPA ay pumapatay ng masa sa kanayunan. Ang isa ay content para sa social media; ang isa ay bangkay. Pero parehong “tamang hinala” ang maaaring maging basehan.
Kaya ang tanong ay simple at hindi maiiwasan: galit sa red-tagging dahil nagdudulot ito ng anxiety sa mga org, pero sa spy-tagging na nauuwi sa pagpatay ng NPA, okay lang?
Ang anxiety ay problema; ang bangkay ay “kinakailangan”?
Ang red-tagging ay “state terrorism”; ang spy-tagging ay “defending the people”?
Ito ang mukha ng selective outrage: kapag ang tagging ay galing sa estado, ito ay kasalanan. Kapag galing sa “rebolusyon,” ito ay prinsipyo. Kapag ang kuyog ay sa Maynila, ito ay “paglalantad.” Kapag ang baril ay sa Negros, ito ay “paglilinis.”
Ano ba talaga ang “service” nila sa publiko?
Nagbigay ba sila ng solusyon sa trapiko, sa mahal na pamasahe, sa korapsyon? O nagbigay sila ng content at katahimikan kapag ang sarili nilang armadong alyado ang pumapatay ng ordinaryong tao?
Ang radical performance ay nagiging kapalit ng actual organizing. Mas exciting ang “confront the agent” kaysa magtrabaho sa unyon o sa komunidad. Mas satisfying ang moral high ground kaysa sa boring, mabagal, at madalas nakakadismayang trabaho ng totoong pagbabago.
At habang abala sila sa paghuhubad ng dignidad ng iba sa lansangan at sa pagtatanggol sa spy-tagging sa kanayunan, nananatili ang isang simpleng tanong: sino ba talaga ang nawawalan ng prinsipyo dito?
Ang mabuting Samaritano ng rebolusyon ay handang magpakita ng awa sa “sambayanan” — basta ang “sambayanan” ay sumusunod sa kanilang script.
Kapag hindi, may kuyog.
O, mas masahol pa, may baril.
Mga Komento