It Is Raoul Manuel’s Security Argument That Is Not Adding Up

May post sa Facebook si Raoul Manuel kung saan sinabi niyang “something’s not adding up.”

Ayon sa kanya, nag-aalala raw ang gobyerno ng Pilipinas sa posibleng retaliatory operations ng Iran sa California, isang estado sa Estados Unidos na mahigit 12,000 kilometro ang layo mula sa Iran, habang sinasabing ligtas naman ang Pilipinas kahit may mga EDCA sites dito na tinawag niyang “parasitic US bases.”

Dagdag pa niya, mas malapit pa nga raw ang Pilipinas sa Iran, humigit-kumulang 7,000 kilometro lamang ang distansya. Binanggit din niya na ang aircraft carrier na USS Abraham Lincoln ay nagsagawa ng “routine” flight operations sa Pilipinas bago ito na-deploy para sa mga operasyon laban sa Iran.

Tama ang ilang datos na binanggit niya tungkol sa distansya at sa galaw ng carrier. Ngunit doon na rin nagtatapos ang katotohanan sa kanyang argumento. Ang problema ay hindi sa matematika ng distansya, kundi sa paraan ng pag-unawa sa aktwal na security risk.

Capability vs. Distance

Ang unang nawawala sa pagsusuri ni Manuel ay ang pinakaimportanteng factor sa military threat assessment: capability.

Sa kasalukuyan, ang Iran ay kilala na mayroong short- at medium-range ballistic missiles, karamihan ay may operational range na nasa pagitan ng humigit-kumulang 1,000 hanggang 2,000 kilometro. Wala pang kumpirmadong operational intercontinental ballistic missile (ICBM) na kayang tumama sa mga target na libu-libong kilometro ang layo tulad ng Pilipinas o mainland United States.

Sa madaling salita, hindi simpleng distansya ang nagdedetermina kung may banta o wala. Ang tanong ay kung may kakayahan ba ang isang bansa na tamaan ang target na iyon.

Kung walang kakayahan, walang direct missile threat, kahit pa mas malapit o mas malayo ang isang bansa sa mapa.

Why California Was Mentioned

Ang pangalawang punto ay ang konteksto ng babala tungkol sa California.

Ang mga ganitong pag-aalala ay kadalasang hindi tungkol sa ballistic missiles kundi sa asymmetric threats—halimbawa ay cyber attacks, sabotage, o mga aksyon ng proxy groups. Ang mga ganitong banta ay hindi nakadepende sa distansya ng missile range kundi sa intelligence monitoring at sa presensya ng mga potensyal na target. Hindi ito awtomatikong nangangahulugan na may parehong uri ng banta sa Pilipinas.

Nang may nag-comment sa post ni Manuel na,”Maraming Pilipino sa California,” sagot niya’y “yes, sana hindi sila madamay sa kaguluhang sinimulan ni Donald Trump.” Sana ganito rin ang malasakit ni Manuel sa mga masang laging naiipit sa armado pakikibaka ng New People’s Army laban sa gobyerno.

EDCA Sites Are Not Launch Bases

Ang ikatlong problema sa argumento ni Manuel ay ang maling paglalarawan sa EDCA sites.

Ang mga pasilidad sa ilalim ng Enhanced Defense Cooperation Agreement (EDCA) ay mga kampo ng Armed Forces of the Philippines kung saan pinapayagan ang rotational presence ng US forces at ang pre-positioning ng kagamitan. Hindi sila permanenteng base militar ng Estados Unidos at hindi rin sila ginagamit bilang mga launching point para sa offensive operations laban sa ibang bansa.

Ang pangunahing layunin ng EDCA ay humanitarian response, disaster relief, at pagpapalakas ng defense capability ng Pilipinas, kabilang ang pagtugon sa mga hamon sa West Philippine Sea.

The Real Strategic Context

Sa kasalukuyang strategic environment ng Pilipinas, ang mas agarang hamon sa seguridad ay hindi ang Iran kundi ang patuloy na tensyon sa West Philippine Sea at ang pangangailangan na palakasin ang kakayahan ng bansa na ipagtanggol ang sarili nitong teritoryo.

Sa ganitong konteksto, ang paulit-ulit na argumento laban sa defense modernization at sa mga security partnerships ay nagiging problematiko. Ang isang bansa na may limitadong kakayahan sa depensa ay mas nagiging bulnerable, hindi lamang sa isang hypothetical na banta, kundi sa mga tunay na geopolitical pressures sa rehiyon.

The Debate We Should Actually Be Having

Ang tunay na debate ay hindi kung alin ang mas malapit sa Iran—California ba o Pilipinas.

Ang tunay na tanong ay kung paano titiyakin ng Pilipinas na mayroon itong sapat na kakayahan upang protektahan ang sarili nitong soberanya sa isang mas lalong nagiging komplikadong geopolitical environment.

Kung mayroong hindi nag-a-add up sa diskusyong ito, hindi ito ang posisyon ng gobyerno tungkol sa security risk. Ito ay sa mga argumento na sistematikong nagpapahina sa kakayahan ng bansa na ipagtanggol ang sarili. At kung patuloy ito, baka balang araw ay ang ganitong uri ng kalkulasyon ang maging sanhi ng mas malaking pinsala sa buhay at soberanya ng mga Pilipino.

Sa Kongreso at sa sambayanan: Dapat pumili tayo, ideolohiyang nagpapahina sa atin, o isang malakas at handang Armed Forces na may kakayahang magprotekta sa Pilipinas. Ang tamang sagot ay hindi dapat mahirap hanapin.