A fragile energy system can erode economic confidence and strain public trust in institutions, and become a major weakness that the enemies of our democracy, both from domestic and foreign, can exploit.

Kamakailan, sinalakay ng mga progresibong grupo ang headquarters ng Petron, kasama ang mga tsuper at ilang sektor na direktang tinatamaan ng pagtaas ng presyo ng langis. Mabigat ang kanilang mga punto: posibleng pumalo sa ₱120 kada litro ang diesel, umaabot sa ₱90,000 ang buwanang gastos ng mga driver, at sa kabila nito, tila patuloy ang kita ng malalaking kumpanya—umaabot pa nga sa bilyon-bilyon. Idinidiin nila ang umano’y profiteering ng oil giants, at ang papel ng Oil Dere

Sa aktwal na istruktura ng industriya ng langis sa Pilipinas, limitado ang kontrol ng mga lokal na kumpanya sa presyo. Ang presyo ng produktong petrolyo ay nakabatay sa galaw ng pandaigdigang merkado. Ibig sabihin, ang mga kumpanyang lokal ay price takers, hindi price setters. Sumasabay sila sa pagtaas at pagbaba ng presyo sa pandaigdigang merkado, kasama ang iba pang salik tulad ng palitan ng dolyar at piso, gastos sa transportasyon, at buwis. Sa ganitong konteksto, ang nara

War often begins with ideology, geopolitics, or national interests. But in the end, it is ordinary people who suffer the most.